Aug 30, 2010

Lhasa De Sela

Κάποτε, μία πρώτη γνωριμία με έναν καλλιτέχνη δημιουργό, γίνεται αφορμή να ξετυλιχτεί μια μεγάλη αγάπη.. κάπως έτσι λειτούργησε η γνωριμία μου με την Lhasa De Sela. Αφορμή ένα εξαιρετικό παραμύθι που διάβασα στη φίλη Υπατία  που με έκανε να θέλω να ακούσω και τα τραγούδια της αλλά να μάθω και για την ζωή της και πώς αυτή λειτούργησε ώστε να διαμορφωθεί αυτό το ξεχωριστό κορίτσι που έφυγε νωρίς....


H Ιστορία της Lhasa αρχίζει στο Big Indian, ένα μικρό χωριουδάκι που φωλιάζει ανάμεσα στα βουνά Catskill (Νέα Υόρκη, Ηνωμένες Πολιτείες), παρόλο που δεν έμεινε εκεί για πολύ. Οι γονείς της απέρριψαν τη ρουτίνα και τη σταθερότητα, και προτίμησαν να ακολουθήσουν τη ζωή, όπου τους πάει. Για επτά χρόνια η οικογένεια διέσχιζε τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Μεξικό με ένα τροποποιημένο σχολικό λεωφορείο...
Αυτά τα επτά χρόνια συνεχούς μετακίνησης αποτελούν την πρώτη μακρύχρονη εμπειρία της ‘ζωής στο δρόμο’ για τη Lhasa. Ο πατέρας της ήταν συγγραφέας και δάσκαλος αλλα δούλευε στις οικοδομές ή μαζεύοντας φρούτα όταν χρειαζόταν. Η μητέρα της ήταν φωτογράφος.




Η φαντασία της Lhasa σχηματίστηκε, πήρε μορφή απο αυτά τα πρώτα ταξίδια με τους γονείς και τις τρείς αδελφές της: ήρθε σε επαφή με βιβλία, παραμύθια, ραδιοφωνικό δράμα (απαγγελία ή μετάδοση θεατρικών έργων απο το ραδιόφωνο) και την εικόνα του τοπίου που μας υποδέχεται με τη άφιξή μας σε ένα χώρο, ή που μας μένει θολά στο μυαλό καθώς αποχωρούμε. Για να αντιληφθούμε πως ακριβώς λειτουργούν αυτές οι ‘κινούμενες’ εικόνες, μας βοηθά να ξέρουμε πως η πρώτη ‘κινηματογραφική οθόνη’ ήταν το παράθυρο του τρένου. Εκεί μηδενίστηκαν οι οπτικές αποστάσεις. Αυτός που παρατηρεί είναι ακίνητος ενώ οι εικόνες και τα χρώματα εναλλάσονται, μπλέκονται, μένουν στο μυαλό του καθενός με διαφορετικό τρόπο. Κίνηση και ακινησία λαμβάνουν χώρα ταυτόχρονα, πρόσμιξη χρωμάτων και αισθήσεων, το ‘κινούμενο παράθυρο’ ήταν ένα παράθυρο σε έναν καινούριο εγκεφαλικό χώρο.




Η Lhasa ένιωθε τυχερή για τις εμπειρίες που της πρόσφερε η ζωή της παρόλο που αυτή η ελευθερία της μετακίνησης περιλάμβανε ανασφάλεια και αβεβαιότητα, συναισθήματα που ως συνήθως λειτουργούν ανασταλτικά στην ψυχοσύνθεση των παιδιών. Οι μουσικές των παιδικών της χρόνων ανάμικτες, σαν τις εικόνες του μυαλού της: Αμερικάνικη και Μεξικάνικη μουσική που άκουγε ο πατέρας της, Λατινική Αραβική, Ευρωπαική και Ασιατική μουσική που άκουγε η μητέρα της.
Στα δεκατρία της χρόνια, η Lhasa εμφανίστηκε στη σκηνή ενός Ελληνικού café στο San Francisco τραγουδώντας μπαλάντες της Billie Holliday και Μεξικάνικες μελωδίες χωρίς συνοδεία (μέσα της δεκαετίας του 80). Εκεί, σ’εκείνη στη πρώτη σκηνή, ανακάλυψε τη δύναμη της φωνής της, την ικανότητα να επικοινωνεί μέσω αυτής, να εκφράζει πρωτόγνωρες σκέψεις και συναισθήματα.




Έξι χρόνια αργότερα, ο δρόμος την ‘έβγαλε’ νότια, στο Montreal. Εκεί η Lhasa γνώρισε τον κιθαρίστα και παραγωγό Yves Desrosiers. Έπαιζαν μαζί σε μπαράκια της πόλης για περίπου πέντε χρόνια. Μια συνεργασία που οδήγησε στη δημιουργία αυθεντικού υλικού, το οποίο μπορείτε να ακούσετε στον πρώτο δίσκο της Lhasa: La Llorona (προφέρεται λα γιορόνα). Η llorona (γυναίκα που θρηνεί) είναι πρόσωπο της μυθολογίας των Ατζέκων που μάγευε τους άντρες με σπαρακτικές μελωδίες. Το album αναβλύζει απο αρώματα του Μεξικού, τσιγγάνικα χρώματα, αισθησιασμό. Επίσης η ενορχήστρωση δεν περνάει απαρατήρητη.
Η πρώτη αντίδραση μετά την κυκλοφορία του La Llorona σημειώθηκε στο Quebec, όπου η Lhasa άρχισε να γεμίζει τα θέατρα και τελικά κέρδισε το βραβείο "Félix" για τους "Artiste québécois - musique de monde" το 1997. Μετά απο αυτό, ακολούθησε η κατάκτηση ολόκληρου του Καναδά. Η Lhasa έγινε πλατινένια πουλώντας περισσότερα απο 110,000 albums και της απονεμήθηκε ένα βραβείο Juno ως Best Global Artist, το 1998. Η μουσική της εξαπλώθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη, ιδιαίτερα στη Γαλλία που έγινε τριπλά πλατινένια (“triple disc d’or”) με 300,000 αντίτυπα να εξαφανίζονται απο τα ράφια. Περιόδευε με τη μπάντα της στην Ευρώπη και τη Νότια Αμερική για αρκετά χρόνια, και ο κόσμος ζητούσε ζωντανές εμφανίσεις όλο και περισσότερο.




Λίγο πριν τον ερχομό του εικοστού-πρώτου αιώνα, η Lhasa διέκοψε τις περιοδείες της ούτως ώστε να αναλογιστεί την επόμενη της κίνηση. Αποφάσισε να ταξιδέψει στη Γαλλία και να δώσει σάρκα και οστά στο παιδικό της όνειρο, να εμφανίστεί στο τσίρκο μαζί με τις τρείς αδελφές της. Συναντήθηκαν στην Bourgogne και ετοίμασαν μαζί ένα show για το καλοκαίρι του 1999. Η αντίθεση ανάμεσα στη ζωή ενός περιοδεύων μουσικού που δεν έχει το χρόνο να συνδεθεί με μέρη και πρόσωπα, και τη ζωή του τσίρκου που ναι μεν περιλαμβάνει μετακινήσεις αλλά με την οικογένειά της και τα αγαπημένα της πρόσωπα της έδωσε τα εφόδια να ‘γεμίσει’ τον εσωτερικό της κόσμο, και να συνεχίσει. Με τη λήξη της περιοδείας του τσίρκου, ένα νέο κεφάλαιο αρχίζει για τη ζωή της: Marseille, η αρχαία πόλη με το λιμάνι, η έμνευση για τα μισά τραγούδια του δεύτερου δίσκου της Lhasa.




To 2002 επιστρέφει στο Montreal απο όπου ξεκίνησε, και μαζί με τον François Lalond (ντράμερ, ‘κρουστό’ και ηχολήπτη του πρώτου της δίσκου) και τον πιανίστα Jean Massicotte (και αυτός συνέβαλε στον πρώτο της δίσκο–μίξη ήχου) ετοίμασαν τον πολυαναμενόμενο δέυτερο δίσκο: The Living Road που παρουσιάζει τη ζωή σαν ένα δρόμο.




Το The Living Road γεφυρώνει τις αποστάσεις των χωρών (υπάρχουν τραγούδια στα Ισπανικά, Αγγλικά και Γαλλικά) και συνδέει τις μουσικές παραδόσεις του παρόντος και του παρελθόντος. Η ζεστή και ταξιδιάρικη φωνή της Lhasa αψηφεί τα σύνορα και τους περιορισμούς. Ένας δίσκος με μελωδίες που αντέχουν στο χρόνο, με στίχους-εμπειρίες, με ανάγλυφους ρυθμούς.
Κάθε τραγούδι κρύβει την πεποίθηση της Lhasa πως η ζωή είναι ένας δρόμος που αναπνέει, πως τίποτα δεν επαναλαμβάνεται και τίποτα δεν είναι συνηθισμένο. Με δικά της λόγια: “That’s what inspires each of the songs on the album. The mysterious force that doesn’t let us box ourselves in, that compels us to keep changing. The road is alive, we can’t freeze or stop it. And we know we can’t.”




Η Lhasa de Sela υπέκυψε στον καρκίνο του μαστού μετά από μάχη 21 μηνών. Πέθανε την περασμένη πρωτοχρονιά στο σπίτι της στο Montreal. Ήταν 37 χρονών.
Τα Μάιο έδωσε δυο τελευταίες συναυλίες στην Ισλανδία. Λόγω της επιδείνωσης της κατάστασής της αναγκάστηκε να ακυρώσει την παγκόσμια τουρ που είχε προγραμματιστεί για το Φθινόπωρο του 2009.
Στα σχέδιά της είχε ένα άλμπουμ με τραγούδια του Victor Jara και της Violeta Parra που δεν πρόλαβε να πραγματοποιήσει. 
Το επίσημο ανακοινωθέν τελειώνει έτσι: Χιονίζει στο Μόντρεαλ επί 40 ώρες μετά την αναχώρησή της.
05/01/2010


υ.γ.1: Από την βιογραφία της δεν ήθελα να παραλείψω τίποτε και την βρήκα εδώ 
εδώ θα βρείτε την προσωπική της ιστοσελίδα


υ.γ.2: Το πρώτο βίντεο είναι από το καταπλητικό ντοκιμαντέρ The Take (thetake.org) που περιγράφει τον αγώνα τον Αργεντίνων εργατών το 2001. Το τραγούδησε το 1985 η Μερσέντες Σόσα και μπορείτε να το ακούσετε εδώ! 


υ.γ.3: Τα τραγούδια αφιερωμένα στην Υπατία αλλά και την ανώνυμη Ελένη :)  με ένα μεγάλο ευχαριστώ!!!



Aug 26, 2010

Τσιγγάνικο πανκ

Tσιγγάνοι, ανατολικο-ευρωπαίοι, ασύνταχτοι μουσικά, εκτροχιασμένοι στιχουργικά και με μία ελευθερία σπάνια για τα μουσικά δεδομένα του 2009. Οι Gogol Bordello μοιάζουν σαν να ξεπήδησαν από μια εποχή γεμάτη ελευθερία, όπου οι μπάντες ήταν μπάντες και όχι καλοστημένα εμπορικά δημιουργήματα. Ενα πολυφυλετικό καλλιτεχνικό βαλκανιζατέρ χωρίς αρχή και τέλος στη σκηνή και στη ζωή. Αυτό είναι το Gogol Bordello.


Οι τροβαδούροι, που κατάγονται από την Ανατολική Ευρώπη αλλά κατοικοεδρεύουν στην Αμερική, ενώνουν μοναδικά τη τσιγγάνικη μουσική της καταγωγής τους με τα πανκ στοιχεία της Δύσης: κλασσικός ήχος ακορντεόν και βιολιού εναλλάσσεται με έντονα ντραμς, για να μας διηγηθούν την ιστορία της μεταναστευτικής διασποράς της Νέας Υόρκης μέσα από κραιπάλες, χιούμορ και σουρεαλιστικά κοστούμια.

Ένα μουσικό μείγμα, πάντρεμα μουσικής και πολιτισμών, που δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο!

Η θεατρική σκηνική τους παρουσία, έντονα επηρεασμένη από το μπρεχτικό καμπαρέ, και οι υπερκινητικές εκρήξεις που προσφέρουν σε κάθε παράστασή τους, έρχονται να προστεθούν στον Gogol Bordello ήχο για να μεταμορφώσουν την ατμόσφαιρα σε ένα ατελείωτο γλέντι!

Στόχος τους, όπως δηλώνουν, είναι να προκαλέσουν το κοινό και να το οδηγήσουν σε νέες πηγές αυθεντικής ενέργειας. Η θεατρικότητά τους είναι χαοτική και πηγαία και για τον λόγο αυτό μοναδική!!


«Διεθνές κέντρο μουσικής ανταλλαγής»

Αυτός είναι ο χαρακτηρισμός που έδωσε ο Eugene Hutz, ηγετική περσόνα των Gogol Bordello στο δημιούργημά του. «Ο καθένας από εμάς κουβάλησε τη δική του κουλτούρα και με αυτήν "μπόλιασε” το συγκρότημα» εξηγεί σε παλαιότερή του συνέντευξη ο εκκεντρικός τραγουδιστής με το παλιομοδίτικο μουστάκι. Ο ίδιος θεωρεί την αμερικάνικη μουσική εξαιρετικά βαρετή και επαναλαμβανόμενη καθώς από το ένα άκρο στο άλλο ακούγονται οι ίδιοι ήχοι. «Στην Ευρώπη τουλάχιστον μπορεί ο Γάλλος να ακούσει τσέχικη μουσική, ο Βούλγαρος ρουμάνικα τραγούδια και πάει λέγοντας. Η Αμερική είναι ένα τεράστιο βαρετό ραδιόφωνο που χρησιμοποιεί την ίδια τραγουδολίστα», τονίζει. Ο Eugene Hutz και η οικογένειά του αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την ιδιαίτερη πατρίδα τους, τη Ρουμανία, εξαιτίας του πυρηνικού ατυχήματος του Τσέρνομπιλ. Τα επόμενα χρόνια τον βρήκαν σωστό γυρολόγο, να περιπλανιέται σε όλη την ανατολική Ευρώπη για να καταλήξει τελικά στην Αμερική και συγκεκριμένα στο Βερμόντ. Εκεί ήταν που ο ρουμάνικης καταγωγής τραγουδιστής γνωρίζεται σε ένα ρώσικο γάμο μεταναστών με τους υπόλοιπους της μπάντας και όλοι μαζί δημιουργούν ένα συγκρότημα politically incorrect για τη συντηρητικοφανή αμερικάνικη μουσική κοινότητα της προηγούμενης δεκαετίας. Επρεπε να βρεθούν με λεωφορείο από τη Μόσχα στο Βανκούβερ στο πλαίσιο μίας τεράστιας περιοδείας που πραγματοποίησαν, μέχρι να αναγκάσουν ακροατές, Τύπο και καλλιτέχνες, να προσέξουν αυτό το περίεργο μουσικό μόρφωμα από μια περιοχή όπως τα Βαλκάνια με άγνωστη παράδοση για τους περισσότερους από αυτούς. Εκτός από ένα. Η καλύτερα μία.

«Σας καλώ από Λονδίνο»

«Τηλεφωνήστε μου, γιατί έχω να σας προτείνω κάτι». Αυτό το λιτό μήνυμα βρήκε ο Eugene Huts στο κινητό του προερχόμενο από τη Madonna. Η μεγάλη κυρία της pop ήταν από καιρό μόνιμος θαμώνας των συναυλιών των Gogol Bordello παρακολουθώντας με ενδιαφέρον αυτό το περίεργο μουσικό τρεχαντήρι που θύμιζε τσιγγάνικο γάμο.Η συνεργασία ήρθε άμεσα και με τον πιο τρανταχτό τρόπο. Εμφάνιση του τραγουδιστή του συγκροτήματος στη μικρού μήκους ταινία «Filth and Wisdom» σε παραγωγή της ίδιας, αλλά και κοινή τους εμφάνιση στο Earth Festival 2007 με το κομμάτι «La isla Bonita». Ηταν η αρχή ενός μακρινού ταξιδιού προς την αναγνώριση και την επιτυχία. Ενός ταξιδιού που μαζί με τη Madonna έφερε στο δρόμο των ιδιόρρυθμων μουσικών ονόματα όπως οι Dub Trio και ο Manu Chao. Φαίνεται πως συγκροτήματα όπως οι Clash και οι Sex Pistols έπρεπε να κοιτάξουν μακρύτερα από τις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία. Και το βλέμμα τους να φτάσει μέχρι την Ανατολική Ευρώπη για να βρουν τους άξιους συνεχιστές τους. Και τους βρήκαν.



πηγές: www.cosmo.gr www.agelioforos.gr

Aug 10, 2010

Let's go everywhere!

Μετά από καιρό απουσίας...
μια στάση στην Αθήνα...
με καλοκαιρινούς ήχους
που θα δροσίσουν τα ιδρωμένα μας αυτιά!


Where's the music από Medeski Martin & Wood για τον Pavlo



Barefoot από Ray Collins Hot Club +info για τη logia



Splish splash από Bobby Darin για τη Margo


Μου λείψατε!

Aug 7, 2010

ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ


Με τους Huun Huur Tu από την Τούβα στις στέπες της Μογγολίας
με το υπέροχο "Kongurei"






περνάμε στα νορβηγικά φιόρδ με την διαμαντένια φωνή
της Mari Boine Persen στο "Gula Gula"





ανεβείτε στο αεροπλάνο και πετάμε για Κένυα
με τη φωνή του Ayub Ogada στο "Kothiboro"




ε! οι αδυναμίες δεν κρύβονται
κολυμπήστε πάλι στα νορβηγικά νερά
με το Diamantta Spaillit της Mari Boine





πίσω στα βουνά της νότιας Κίνας με τα "ηπειρώτικα κλαρίνα"
των Guo Brothers με το "Soldiers of the March & Fishing by Lamplight"





και ας εξαϋλωθούμε με την αγγελική φωνή της Θιβετιανής
Yangchen Lamo
στο "Happiness Is..."







ΚΑΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ!