Επιστροφή με Detektivbyrån

"Here you will be able to read our(Detektivbyrån) biography.

We are writing it now and it´s just not the easiest thing to do, getting everything down in text. Normally artists have authors who writes their biographys but we think that we will try to do it ourselves. Long story short is that we are two siblings who grew up in Wermland, Sweden and have played music together for 12 years.

And since 2005 we´re making music as Detektivbyrån and we´re having so much fun.

Long story short!

The longer one is coming later."

"Announcement August 10th 2010

Dear Friends of Detektivbyrån,

Today we are announcing that we will not make any more music together

as Detektivbyrån. And that we will not give any more live shows. To be precise, Detektivbyrån won´t release any more records or give any more live shows.

You, our listeners, have given our music wings of it´s own and through

you it will live forever.

I, Martin, wont stop making music, i will continue making new music

and i am looking forward to meet you all again in new ways in the future.

Thank you so much and take care.

Martin Molin, Detektivbyrån"

Και κάπως έτσι προσγειώνεσαι στο τώρα. Οι Detektivbyrån είναι ένας ήχος που δε θυμάμαι καν πως έφτασε στ' αυτιά μου! Θυμάμαι μονάχα πως άγγιξε κάτι εντός εκτός και επί τα αυτά! Πως με ταξίδεψε. Με σήκωσε στις μύτες των ποδιών και με έβαλε στο χορό. Πως με τράβηξε σε μια θεατρική ατμόσφαιρα. Σ' ένα παραμύθι. Με καλούς και κακούς. Με δράση. Όχι σαν εκείνα που όλα προχωρούν πάνω σε μια αυστηρή γραμμή, σ' ένα προκαθορισμένο άξονα που θα ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Με περιπέτεια. Με αισιοδοξία. Με απαισιοδοξία. Με μυστήριο.

Επιστρέφω μετά από ένα μεγάλο διάστημα απουσίας στην ιστορία του sound of silence. Και θα σου πω γιατί. Γιατί μου έλειψε η Margo, η logia και ο pavlos. Αυτοί οι άγνωστοι γνωστοί συνοδοιπόροι στη δική μου ιστορία. Υπόκλιση και... μουσική παρακαλώ!

+1

home sweet home

QUEEN

Ένα καλοκαίρι των γυμνασιακών μου χρόνων το πέρασα στη Ζυρίχη.
Φιλοξενούμενη της αδελφής μου.
Ζώντας σε ένα παραμυθένιο μέρος για τις μέχρι τότε εμπειρίες μου.
Στον μήνα επάνω νοστάλγησα την Ελλάδα, τη θάλασσα, μα κυρίως την παλιοπαρέα, που καθημερινά μου τηλεφωνούσαν και με ξεσήκωναν.
Όταν επέστρεψα, ένα καινούριο στέκι είχε ξετρυπώσει δίπλα στο σπίτι μου και νέα πρόσωπα είχαν εισχωρήσει στην παρέα.
Αγόρια και μάλιστα μεγαλύτεροι.
Ο Γιάννης και ο Αιμίλιος και οι δυο κολλημένοι με τους Queen, συγκρότημα, που εγώ άκουγα για πρώτη φορά.
Γνωρίζοντας την κλασσική μου παιδεία στη μουσική κουβαλούσαν καθημερινά ένα φορητό με αμέτρητες μπαταρίες και μου έβαζαν να ακούω ξανά και ξανά
a Night at the Opera

Το κομμάτι που λάτρεψα από την πρώτη στιγμή ήταν το
Bohemian Rapsody

και φυσικά στη συνέχεια το συγκρότημα έγινε το αγαπημένο μου αφήνοντας σε δεύτερη θέση τους λατρεμένους μου Pink Floyd...
οι οποίοι φυσικά ανήκαν στις επιρροές των Queen.



Αυτό που περισσότερο με είχε αντυπωσιάσει σε αυτό το γκρουπ ήταν η χρήση των φωνών, η κλασσική χροιά τους και τα πολυφωνικά σχήματα, καθώς και η απόλυτα συνταιριασμένες φωνές των Μέρκιουρι, Μέι και Τέιλορ τις οποίες ηχογραφούσαν πολλές φορές για να δίνουν την αίσθηση πολυπληθούς χορωδίας.

Απελευθερωμένη από τον αγώνα που κάναμε τόσον καιρό διεκδικώντας δεδουλευμένους μισθούς και λυτρωμένη από το δικαστήριο, για έναν περίεργο λόγο, βγαίνοντας χθες στις 6 το απόγευμα από κείνη την αίθουσα στην Ευελπίδων, που μπήκαμε στις 10 το πρωί, το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν οι Queen κι ας έχω χρόνια να τους ακούσω και κυρίως το τραγούδι τους

"We are the Champions"

από το άλμπουμ του συγκροτήματος που κυκλοφόρησε το '77
"News of the World"

I've paid my dues -
Time after time -
I've done my sentence
But committed no crime -
And bad mistakes
I've made a few
I've had my share of sand kicked in my face -
But I've come through

We are the champions - my friends
And we'll keep on fighting - till the end -
We are the champions -
We are the champions
No time for losers
'Cause we are the champions - of the world -

I've taken my bows
And my curtain calls -
You brought me fame and fortuen and everything that goes with it
-
I thank you all -

But it's been no bed of roses
No pleasure cruise -
I consider it a challenge before the whole human race -
And I ain't gonna lose -

We are the champions - my friends
And we'll keep on fighting - till the end -
We are the champions -
We are the champions
No time for losers
'Cause we are the champions - of the world -



Ένα άλλο κομμάτι από το άλμπουμ A Night at the Opera
αγαπημένο και χιλιοακουσμένο και χιλιοτραγουδισμένο είναι το

"Love of my Life"
που θα ήθελα να σας παρουσιάσω σε τρεις εκδοχές:

αυτήν του δίσκου



a capella


και με την μεγάλη ορχήστρα
Royal Philharmonic Orchestra


Το μπλογκ έχει ξαναγράψει για τους Queen
Συγχωρήστε μου την επανάληψη
Σίγουρα υπάρχουν πολλοί ανάμεσά σας που τους αγαπούν
Και λέω να το αφιερώσω σε κείνον τον δικηγόρο, που νομίζει οτι όλοι αμοιβόμαστε με τους δικούς του μισθούς και αράδιασε στην Πρόεδρο του Δικαστηρίου αστρονομικά ποσά...
Ευτυχώς που οι δικαστές γνωρίζουν...

Καλή ακρόαση φίλοι μου!

true colors

Η Νορβηγίδα Ane Brun είναι μια πρόσφατη ανακάλυψη για μένα. Θα ακολουθήσει ένα μικρό αφιέρωμα σε επόμενο post. Εδώ θα ακούσουμε και θα δούμε το true colors που ήρθε και έδεσε με τις σκέψεις και τα συναισθήματα των ημερών ως ανάγκη περισσότερο...

To "True Colors" είναι ένα τραγούδι που γράφτηκε από τους Billy Steinberg και Tom Kelly. Ήταν ο τίτλος και το πρώτο τραγούδι από το δεύτερο album της Cyndi Lauper.

Και μία εκτέλεση με την Eva Cassidy

η φωτογραφία είναι δανεισμένη από εδώ

so delicate!

Αυτά τα δυο σαλιγκαράκια τα βρήκα στη βεράντα του σπιτιού μου να αγκαλιάζονται, να παίζουν με τις κεραίες τους και να μη νοιάζονται καθόλου για τον αδιάκριτο φακό που τα στόχευε. Μετά από τα χάδια και τα φιλιά έφυγαν αγκαλιασμένα:)

We might kiss when we are alone

When nobody's watching

We might take it home

We might make out when nobody's there

It's not that we're scared

It's just that it's delicate

So why do you fill my sorrow

With the words you've borrowed

From the only place you've know

And why do you sing Hallelujah

If it means nothing to you

Why do you sing with me at all?

We might live like never before

When there's nothing to give

Well how can we ask for more

We might make love in some sacred place

The look on your face is delicate

So why do you fill my sorrow

With the words you've borrowed

From the only place you've know

And why do you sing Hallelujah

If it means nothing to you

Why do you sing with me at all?

So why do you fill my sorrow

With the words you've borrowed

From the only place you've know

And why do you sing Hallelujah

If it means nothing to you

Why do you sing with me at all?

Mercedes Sosa

Το οδοιπορικό στις μουσικές του κόσμου που ξεκίνησε η Νέλλη συνεχίζω, με ένα αφιέρωμα στη Μερσέντες Σόσα, ένα χρόνο μετά το θάνατό της στις 4 Οκτωβρίου 2009.

«Η μουσική για μένα είναι το παν και όσο έχω φωνή δεν πρόκειται να σταματήσω για κανένα αντάλλαγμα του κόσμου» έλεγε η Μερσέντες Σόσα είδωλο για το λαό της Αργεντινής και σύμβολο κατά της αδικίας σε όλο τον κόσμο. Είχε το παρατσούκλι «la negra» για τα κατάμαυρα μαλλιά της και «φωνή της σιωπηλής πλειοψηφίας» επειδή δεν ήταν μόνο τραγουδίστρια αλλά και η δημιουργός που υποστήριξε χωρίς να φοβηθεί τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο της Χιλής Σαλβαδόρ Αλιέντε.

Ήταν μια από τις βασικές εκπροσώπους του «nueva cancion», του «νέου τραγουδιού», που συνδύαζε μπαλάντες με παραδοσιακά όργανα, με στίχους που κινούνταν ανάμεσα στον ρομαντισμό και τα κοινωνικά ζητήματα.

      Η Μερσέντες Σόσα για πολλά χρόνια τραγουδούσε ζωντανά και μετά άρχισε να ηχογραφεί στο στούντιο. Είχε ηχογραφήσει σαράντα δίσκους και συνεργαστεί με γνωστούς καλλιτέχνες όπως ο Λουτσιάνο Παβαρότι, ο Στινγκ, η Τζοάν Μπαέζ κ.ά στον Ελληνικό χώρο έχουμε δει συνεργασίες της με τη Μαρία Φαρντούρη, τη Νανά Μούσχουρη, τους Απουριμάκ. Είναι μία από τους ελάχιστους καλλιτέχνες που εμφανίστηκαν στην Καπέλα Σιστίνα του Βατικανού, ενώ είχε γεμίσει μεγάλα θέατρα και στάδια, όπως το Κάρνεγκι Χολ στη Νέα Υόρκη και το Κολοσσαίο της Ρώμης. «Ποτέ δεν περίμενα ότι θα τραγουδούσα και αυτό θα ήταν το επάγγελμά μου», είχε πει σε μια συνέντευξή της.

Γεννημένη στις 9 Ιουλίου το 1935 στο Τουκαμάν της Αργεντινής, άρχισε να τραγουδά μπροστά στο κοινό στα 15 της χρόνια, όταν κέρδισε το πρώτο βραβείο σε διαγωνισμού τραγουδιού που είχε διοργανώσει ένας ραδιοφωνικός σταθμός της πόλης της. Πάνω στη σκηνή έδινε τις μάχες της για τη μουσική και για όσα πίστευε. Πάνω στη σκηνή την συνέλαβαν οι άνδρες του δικτατορικού καθεστώτος της πατρίδας της.

Τα τραγούδια της ήταν απαγορευμένα στη Χιλή. Έκανε γνωστό σε όλο τον κόσμο το δράμα του λαού της στα χρόνια της τελευταίας και πιο σκληρής δικτατορίας στην Αργεντινή (1976 - 1982). Απαγορευμένα τα τραγούδια της και στην πατρίδα της. Διώχθηκε από τη χούντα, συνελήφθη το 1976 και τελικά μετά τις απειλές που δεχόταν για τη ζωή της αναγκάστηκε το 1979 να εγκαταλείψει τη χώρα και να ζήσει εξόριστη στο Παρίσι και τη Μαδρίτη ως το 1982. Με το τραγούδι της δεν άφηνε στιγμή να ξεχαστούν στη δύση οι «ξεχασμένοι» της Νοτίου Αμερικής, παράλληλα όμως διέδωσε τους μοναδικούς ήχους της Αργεντίνικης και λατινοαμερικάνικης παραδοσιακής μουσικής.

Πού πας Αλφονσίνα με τη μοναξιά σου

ποια καινούρια ποιήματα ψάχνεις να βρείς

μια αρχαία φωνή από άνεμο κι αλάτι

σου θρυμματίζει και σου παίρνει την ψυχή

Κι εσύ προχωράς προς τα εκεί όπως στα όνειρα,

κοιμισμένη, Αλφονσίνα, που ντύθηκες τη θάλασσα …