Περιμένοντας τη Νέλλη ακούμε ένα από τα πολυαγαπημένα μου τραγούδια... την "αύρα"
του Δημήτρη Παναγόπουλου από τη πρώτη δισκογραφική δουλειά του «Ασταθή Ισορροπία» (1987), τραγούδι που ο Μάνος Χατζηδάκις είχε χαρακτηρίσει ως το καλύτερο της δεκαετίας εκείνης. Και όχι μόνο θα συμπλήρωνα...
Όταν πρωτοάκουσα το τραγούδι που τη σύστησε σ' ένα μεγαλύτερο κοινό έμεινα παγωμένη. Όταν την είδα ζωντανά στην Αθηναΐδα δεν πίστευα στ' αυτιά και στα μάτια μου. Στεκόταν εκεί μπροστά μας με την ψυχή της γυμνή. Καθαρή. Γνήσια. Είδα την παράσταση πέντε φορές. "Νέα γυναίκα μόνη μπορεί". Έτσι ήταν ο τίτλος και όλο το είναι της παράστασης. Κάθε φορά μέχρι το μεδούλι των τραγουδιών. Τίποτα λιγότερο! Η Δήμητρα Παπίου είναι η γυναίκα που παραδόθηκε στον Σταμάτη Κραουνάκη (και ποιος δε θα το 'κανε άλλωστε) και μου αποκάλυψε έναν καινούριο υπέροχο κόσμο!
Ας δούμε τώρα κάτι διαφορετικό. Ένα μίνι φιλμάκι που πήρε μέρος στο 48 Hour Project Go Green Athens 2009 ένα φεστιβάλ στο οποίο οι υποψήφιοι δημιουργούν και ολοκληρώνουν μικρού μήκους φιλμάκια μέσα σε 48 ώρες! Επιλέχθηκαν τα 15 καλύτερα όμως το μεγάλο έπαθλο για την κορυφαία ταινία είναι η παρουσίασή της στις Κάννες το 2010 στο φημισμένο Short Film Corner της Μέκκας του Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου.
"Μεγαλύτερη σημασία όμως έχει για όλους πως το 48 Hour Film Project Go Green είναι μια παγκόσμια αποκλειστικότητα για την Ελλάδα, ένα πρωτοποριακό Φεστιβάλ που δίνει βήμα έκφρασης σε όλους τους νέους να αρθρώσουν φωνή για την οικολογική καταστροφή που συντελείται στον πλανήτη. Η Αθήνα γίνεται το κέντρο του κόσμου, παράλληλα με τη Σύνοδο των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή στην Κοπεγχάγη και από το 2010 θα φιλοξενεί παράλληλα και το διεθνές διαγωνιστικό του Φεστιβάλ, το αντίστοιχο δηλαδή Filmapallooza"*
Το Sea Happens είναι η ταινία που θα ταξιδέψει στις Κάννες και έχω ένα λόγο να με χαροποιεί ιδιαιτέρως η διάκρισή της, αφού μία φίλη που μας συντροφεύει εδώ στο μουσικό μας blog συμμετείχε στην πραγματοποίηση της. Δε θα σας πω πώς για να διατηρηθεί η ανωνυμία της. Καλή επιτυχία σε όλη την ομάδα**!
*απόσπασμα από την επίσημη ιστοσελίδα του 48 Hour Project
**όνομα αυτής Oh my dog! >> σκηνοθεσία: Μάνος Αρβανιτάκης
Τον Γιάννη Γιοκαρίνη είχαμε πρωτοδεί στο Καφεθέατρο στην Κορδιγκτώνος,
σαν πιανίστα με τον Βαγγέλη Γερμανό, ο οποίος στο διάλειμμα του Γερμανού
είχε παρουσιάσει τρία δικά του κομμάτια και μεις μέσα στη νεότητά μας,
είχαμε ενθουσιαστεί!
Τον πλησιάσαμε, του μιλήσαμε και μάθαμε, ότι σύντομα θα κυκλοφορούσε
και τον πρώτο του δίσκο "Φόρα Παρτίδα", τον οποίο και σπεύσαμε να αγοράσουμε.
Αναμφίβολα, αυτός ο δίσκος ήταν δίσκος σταθμός για το ελληνικό ροκ
και ο Γιάννης πολύ γρήγορα έγινε σταρ!
Χιτάκια "η Ευλαμπία" και " ο Νοσταλγός του Ροκ εντ Ρολ".
Όμως μέσα υπήρχε και μια υπέροχη μπαλάντα, που τραγουδούσε ο Βαγγέλης Γερμανός,
την οποία εμείς εκλάβαμε τότε ως ένα καταπληκτικό ερωτικό τραγούδι
και που σχεδόν ποτέ δεν ακούσαμε ζωντανά από τον Γιοκαρίνη
στις μετέπειτα εμφανίσεις του...
Αρκετά χρόνια αργότερα, γύρω στο '90, βρεθήκαμε με τον Γιάννη
στο σπίτι του Σταμάτη του Μεσημέρη,
του συνεργάτη μου από τις "Ρωγμές"
και ο Γιάννης έπαιξε με την κιθάρα του,
μετά από δική μου παράκληση, αυτό το κομμάτι.
Και τότε, για πρώτη φορά πληροφορηθήκαμε,
ότι δεν ήταν ερωτικό τραγούδι,
αλλά κομμάτι γραμμένο για την νεογέννητη κόρη του!!!!
Πείτε μου, έχετε ακούσει κάτι πιο τρυφερό, γραμμένο από πατέρα
για το νεογέννητο παιδί του;
Εγώ πιστεύω πως όχι...
Απολαύστε το λοιπόν!
Το παιχνίδι της έμπνευσης
Στίχοι: Γιοκαρίνης Γιάννης
Μουσική: Γιοκαρίνης Γιάννης
Πρώτη εκτέλεση: Βαγγέλης Γερμανός
Ούτε ένας, ούτε δύο, ούτε τρεις,
έξι μήνες που δεν έπιασα μολύβι και χαρτί
ή ένα όργανο μια νότα να σου γράψω.
Μα στον έβδομο τον μήνα ένα πρωί
μες στο γέλιο σου μου φάνηκε πως είδα την ζωή
σαν τραγούδι που γυρεύει να το γράψω.
Ε αυτό θα κάνω τραγούδι, σου είπα και με κοίταγες,
ε αυτό θα κάνω τραγούδι, σου είπα και δεν μίλαγες,
παίρνω μια κιθάρα, χαρτί και μολύβι, στον καναπέ εσύ κάτι ψιθυρίζεις
κιθάρα, κασετόφωνο και στρογγυλό τραπέζι,
σε πήρε ο ύπνος μάτια μου και η έμπνευση μου παίζει.
Όταν ξύπνησες σε πήρα αγκαλιά
και σου διάβασα τι έγραψα για σένα στο χαρτί
μια κοιτούσες το χαρτί και μια εμένα.
Τώρα όμως να διακόψω μου ζητάς
και το πιάνο δυνατά με τα χεράκια σου χτυπάς
υπομονή σε λίγο θα 'χεις την ελευθερία.
Ε αυτό θα κάνω τραγούδι, σου είπα και με κοίταγες,
ε αυτό θα κάνω τραγούδι, σου είπα και δεν μίλαγες,
παίρνω μια κιθάρα, χαρτί και μολύβι, στον καναπέ εσύ κάτι ψιθυρίζεις
κιθάρα, κασετόφωνο και στρογγυλό τραπέζι,
σε πήρε ο ύπνος μάτια μου και η έμπνευση μου παίζει.
